![MNS/AF/1110 figura kultu przodków - Ujęcie figury z przodu. Rzeźbiona w grafitowym kamieniu postać mężczyzny w pozycji siedzącej. Część twarzowa postaci ma cechy negroidalne: wydatne, lekko rozchylone usta oraz szeroki u nasady nos. Oczy zamknięte. Powieki ozdobiono ukośnymi nacięciami. Postać wygląda na zamyśloną. Niewielkie uszy mężczyzny usytuowano na wysokości oczu. Na czole zaznaczono wzór geometryczny w postaci ukośnych i poziomych nacięć - być może w ten sposób zaprezentowano nakrycie głowy. Ręce mężczyzny zgięte w łokciach, w dłoniach trzyma przedmiot przypominający laskę (berło), która przylega do jego tułowia i opiera się o lewą nogę - wewnętrzną stronę kolana. Nogi mężczyzny zgięte w kolanach, ułożone poziomo jedna na drugiej, stopy wyraźnie wymodelowane. Plecy lekko zaokrąglone. Rzeźbę umieszczono na małej, kwadratowej podstawie. Widoczne malutkie otworki i drobne ubytki w okolicach prawego ramienia.](/brepo/panel_repo/2022/04/07/5olvn1/contain-360-1000-max-mns-af-1110-arek4708-ppp.webp)
Figura kultu przodków
około 1901 — 2000
Muzeum Narodowe w Szczecinie
Jest częścią kolekcji: Figurki mintadi
Rzeźbiona w grafitowym kamieniu figurka mintadi najprawdopodobniej przedstawia mężczyznę. Postać trzyma w dłoniach bliżej nieokreślony przedmiot o walcowatym kształcie, który od zewnątrz został ozdobiony pionowymi nacięciami, a zakończony okrągłym kawałkiem przezroczystego szkła, które symbolizuje powierzchnię wody oraz sugeruje połączenie figury z królestwem przodków. Według mitologii Bakongo wodę uważa się za świat środkowy, przestrzeń oddzielająca świat żywych od świata zmarłych. Figurka związana była z kultem przodków. Słowo mintadi w języku kikongo oznacza strażników, opiekunów. Uważa się, że mintadi były wykorzystywane do dekoracji oraz ochrony grobów władców, królewskich dostojników oraz ich żon i matek. Według tradycji ustnej głoszonej przez Bakongo, mintadi mogą się poruszać i pełnić rolę pośredników pomiędzy światem żywych i umarłych. Nie służyły i nie służą do celów magicznych. Większość mintadi to substytuty władcy wciąż żyjącego, lecz chwilowo nieobecnego oraz podobizny zmarłych naczelników, które mają zapewniać ciągłość i trwałość władzy.
Mintadi uważane są za przedmioty przechowujące siłę życiową zmarłego, która uwalniana jest w momencie jego śmierci. Siłę zmarłego umieszcza się w rzeźbie za pomocą obrzędów pogrzebowych. Wykorzystuje się ją dla dobra społeczności, na potrzeby żyjących i tych, którzy dopiero mają się urodzić. Rzeźba nie jest wyobrażeniem rzeczywistego człowieka. Ważna jest symbolika poszczególnych jej elementów oraz atrybutów. Głowa jest najważniejszym elementem figury. Symbolizuje siedlisko duszy i myśli człowieka. Podkreślony brzuch, pępek i narządy płciowe traktowane są jako symbole prokreacji, łączności pokoleń. Nakrycie głowy, fryzura, laska, skaryfikacje oraz ozdoby mają wskazywać na konkretną jednostkę, jej pozycję i rolę społeczną.
Katarzyna Findlik-Gawron
Inne nazwy
ntadi (mintadi)
Autor / wytwórca
Wymiary
cały obiekt: wysokość: 18.4 cm, szerokość: 7.6 cm
Rodzaj obiektu
przedmiot obrzędowy, rzeźba
Technika
rzeźbione
Tworzywo / materiał
szkło, kamień
Pochodzenie / sposób pozyskania
darowizna
Czas powstania / datowanie
Miejsce powstania / znalezienia
Właściciel
Muzeum Narodowe w Szczecinie
Numer identyfikacyjny
Lokalizacja / status
około 1901 — 2000
Muzeum Narodowe w Szczecinie
około 1901 — 2000
Muzeum Narodowe w Szczecinie
około 1901 — 2000
Muzeum Narodowe w Szczecinie
odkryj ten TEMAT
Muzeum Narodowe w Lublinie
odkryj tę ŚCIEŻKĘ
Ścieżka edukacyjna